De Sleurhut

Donderdag 11 september: Om 10:00 richting het Alpbachtal het plaatsje Wildschönau en daar met de kabelbaan naar de top van de Wiedersberger Horn. De uitzichten zijn adembenemend mooi.

Woensdag 10 september: Om 10:00 zaten we in de auto op weg richting Mittersill, daar aangekomen kwam de vraag gaan we rechtsaf of linksaf. We zagen op buienradar dat er boven Kaprun de hele dag zware regenbui bleef hangen, dus het werd links af. Om 13:30 reden we de camping Camping Stadlerhof in Kramsach op. Met het stallen van de caravan nog een flinke regenbui en rond 17:00 ging het over op miezerige regen.

Dinsdag 9 september:  Een rustige dag op de camping. In de ochtend hebben we de voortent verwijderd en de luifel uitgerold, voor het geval het ’s avonds zou gaan regenen. In de middag hebben we een klein stukje gefietst en rond 17:00  ging het regen, ’s avonds een hapje gegeten in het restaurant van de camping.

Maandag 8 september: Om 9:30 vertrokken we richting de tolpoort van de Grossglockner en rond 11:30 kwamen we aan bij de Edelweisspitze, alle parkeerplaatsen waren bezet wat foto’s gemaakt en doorgereden. 11:45 Grand Hotel Zell am See hapje gegeten ( Wiener schnitzel ) 13:00 weer de weg terug naar Heiligenblut, maar voor we de camping op reden boodschap gehaald en de waterval de Junhfernsprung bekeken.

Zondag 7 september: Na 40 kilometer rijden kwamen we om 11:10 aan op Nationalpark-Camping Grossglockner. Deze camping ligt aan de voet van de Grossglockner in Heiligenblut, op een hoogte van 1288 meter. Bij aankomst genoten we van het indrukwekkende uitzicht op de bergen. Omdat het weer wat kouder werd, besloten we de voortent op te zetten om extra beschutting te hebben.

Zaterdag 6 september: Terwijl de eerste zonnestralen het stille water van de Tristachersee beroerden, begon ons avontuur. Met een gezonde spanning in het hart reden wij naar de parkeerplaats bij de Dolomitenhütte. Daar bleef de auto achter, de rest van de wereld leek opeens heel ver weg. Voor ons lag enkel het kronkelende wandelpad dat de berg in verdween richting de Karlsbader Hütte. Elke stap omhoog bracht ons dichter bij de wolken, terwijl de bomen hun schaduwen als sluier over het pad legden. De trage klim bracht ons van 821 meter naar het adembenemende 2260 meter, langs rotsen waar de zon haar macht liet voelen en kraaien hoog boven ons zweefden. 

Halverwege dreef het zweet op het voorhoofd, de hitte werd genadeloos, maar iets dreef ons voort, de wil om deze klim nog eenmaal te volbrengen immers onze benen worden ook steeds ouder. Bij de Karlsbader Hütte werden we verwelkomd door een uiterst vriendelijke kelner en het gelach van andere wandelaars. Terwijl we genoten van de hamburger, de frietjes en onze dorst lessen, keken we uit over het dal: zo klein leek alles beneden. 

Maar de terugweg wachtte, met nieuwe energie daalden we af, de zon al zachter, de wind fris langs onze wangen. Terug bij de auto voelden we ons anders: vermoeid, maar triomfantelijk. Een dag boven de wolken en weer een het avontuur. Was dit echt de laatste keer ????

Vrijdag 5 september: We wisten dat er slecht weer aan kwam, maar het leek erop dat het langs ons heen zou gaan. Het was 16:30 plots als een schaduw die over het veld gleed, barstte het onweer los. De lucht werd staalgrijs, de wind hamerde onverbiddelijk op alles wat overeind stond. Mensen holden, gezichten vertrokken van angst en ongeloof, naar hun wankelende onderkomens vooral zij die in een tent sliepen. Ondanks de stormbanden aan de luifel besloten ook wij de luifel in te rollen, stoelen, tafel en het grondkleed op te bergen. En net op tijd, de gierende storm trok een spoor van vernieling; luifels scheurden als dun papier, tentdoek klapte wild, tafels tolden door de lucht. In een flitsende seconde leek het alsof de natuur haar woede botvierde, roekeloos en zonder genade. En toen werd het donker, een boom vernielde de stroomkabel. We schakelen van elektrisch verwarmen over op de gaskachel, kaarsen verlichten de caravan en genoeg stroom op de tablets om een aflevering van Urk te kijken. Even voor we naar bed gingen werd de camping weer verlicht.

Donderdag 4 september: Om 12:40 reden we de camping Seewiese aan de Tristachersee op. Deze camping bezoeken we nu voor de vierde keer. Na aankomst een wandeling rond de Tristachersee, die we ’s avonds nog eens herhalen.

Woensdag 3 september: Om 10:00 vertrokken van de camping richting de Königssee, na 26 kilometer rijden naar de Jennerbahn gelopen en met de gondel naar een hoogte van 1738 meter. De allerlaatste laatste meters niet verder naar boven met Klaus, te druk en te smal, Alex is nog wel naar het kruis geklommen. De Jennerbahn heeft een midden en een boven station. Van boven naar het middenstation gelopen, toch wel een pittige afdaling waarbij de kuiten demonstreerde. 
Om 15:13 waren we weer op de camping. Morgen vertrekken we richting Lienz.

Dinsdag 2 september: In de ochtend boodschappen gehaald bij Lidl maar voor die tijd naar de campingwinkel Fritz bergen om te kijken naar een verhoging voor de koelkast, dit om te voorkomen dat bij een regenbui het water in de compressor kan lopen, helaas niet gevonden.

In de middag een wandeling door het Aigner Park naar de Gilowskygrotten, die bestaat uit een beneden grot en een boven grot. Beneden grot – Deze natuurlijk gevormde grot werd waarschijnlijk kort na 1800 kunstmatig uitgebreid, versierd met twee zuilen en een waterval. Wij hadden niet de juiste schoenen aan om naar binnen te gaan. De bovenste grot is op natuurlijke wijze ontstaan ​​door aardverschuivingen in het noordoosten van Aigner. De ingang van deze grot leek ontoegankelijk. Na de bovenste grot nog een klein stuk verder gelopen, maar leek ons niet verantwoordelijk om verder te gaan, omgekeerd en terug naar de camping.

Maandag 1 september: We zijn om 9:20 vertrokken van de camping Adventure Camp Schnitzmühle in Viechtach / Bayerischer Wald richting Ober Oostenrijk. Na het rondje langs de meren, Mondsee, Wolfgangsee en de Attersee waren we verrast door het prachtige uitzicht op het water en de bergen. Het was jammer dat alle campings vol zaten; dat zorgde voor wat stress, maar we genoten toch van de mooie omgeving. Uiteindelijk kwamen we aan bij een camping in Ober Oostenrijk waar de eigenaar ons uitleg gaf over de drukte.

Wat een korte autorit had moeten worden, werd uiteindelijk een lange dag rijden en zoeken naar een camping. Besloten om verder te zoeken in de buurt van Salzburg en daar een camping gevonden op het landgoed van Schloss Aigen ( aankomst 16:00 ) Hier heeft ooit de familie von Trapp gewoond, na het vertrek van von Trapp namen de Duitsers de villa in beslag. Van 1938 tot 1945 heeft de SS leider Heinrich Himmler hier gewoond.

In 1955 was het park in verval geraakt, maar gelukkig is het weer helemaal hersteld en kunnen we er weer van genieten. Je vindt in dit park mooi aangelegde paden, kloven, grotten, watervallen, monumenten, prachtige uitzichtpunten.

Zondag 31 augustus: Vandaag nog een dag op de camping Adventure Camp Schnitzmühle in Viechtach / Bayerischer Wald. Even over 9:00 met de auto naar Bodenmais en de Silberberg beklommen. Boven op de Silberberg wachtte een spectaculair uitzicht over de omliggende bossen van het Beierse Woud.

zaterdag 30 augustus: Vertrek om 9:00 van de camping Natuurpark Hochtaunus. Gisteravond een nog regenbui, bij vertrek Probeert zon door te breken. Om 15:25 rijden we de camping op: Adventure Camp Schnitzmühle in Viechtach / Bayerischer Wald op. Hier zijn we al vaker geweest en we staan weer aan het water.

Vandaag veel kilometers gereden en staan bijna aan de voet van de Alpen. Eenmaal de caravan op zijn plek, verwend met een zonovergoten einde middag en avond.

Vrijdag 29 augustus: Het was even over 7:00 toen we de A1 opreden richting Duitsland. Na 100 km rijden gaan we om 8:24  de grens van Nederland – Duitsland over. Voor Düsseldorf een uur in de file gestaan. Om 13:00 rijden we de camping Natuurpark Hochtaunus|op. Caravan op zijn plek, luifel uit, kleed op het gras stoelen en tafel plaatsen en dan is Klaus aan de beurt voor een wandeling. En na de wandeling is het tijd voor het eerste vakantie drankje.

Zaterdag 26 juli: De halfwinder gehesen, helaas de wind zwakte al snel af. Na ruim een uur zeilen, op de motor verder naar Hoorn, door de overlast van waterplanten is de vaargeul verplaats, omweg van rond de 10 kilometer extra.