Richard

Woensdag 16 september:  Vandaag besloten we er lekker met de auto op uit te trekken voor een tochtje door het schilderachtige Limburgse landschap. De eerste missie van de dag: een bezoek aan kampeerwinkel Vakantiewereld in Margraten. Navigatiesysteem Google beweerde stug dat de winkel in Kerkrade zat en gaf niks aan in Margraten, maar we eigenwijs als we zijn, reden we toch eerst naar het vertrouwde adres.

Eenmaal aangekomen bleek Google toch gelijk te hebben: het pand in Margraten stond helemaal leeg. De winkel bleek inderdaad te zijn overgenomen en verhuisd naar Minli in Kerkrade. Niet voor één gat te vangen stuurden we de auto alsnog die kant op. Na een geslaagde ronde shoppen tussen de kampeerspullen was het tijd voor de nodige ontspanning.

We kozen koers richting het bruisende Valkenburg. Daar streken we neer op een gezellig terras voor een heerlijke, welverdiende portie kipsaté met knapperige friet. Met de buikjes vol en de nodige kilometers in de benen zakten we aan het eind van de middag voldaan af naar de camping.

’s Avonds, toen de rust over het heuvelland neerdaalde, strikten we de wandelschoenen nog voor een mooie afsluitende ronde: het Oosterbergpad. De route voerde ons dwars door het koele, ruisende bos, om uiteindelijk uit te komen bij het begin van de karakteristieke Krijtrotsweg. Een prachtige wandeling over slingerende paadjes die ons weer netjes terug bracht naar de camping.

77 kilometer gereden

Dinsdag 15 September: Om even over negen ’s ochtends lieten we Wallendorf achter ons en kozen we koers richting het vertrouwde Zuid-Limburg. Op de kaart lijkt de afstand naar Epen weliswaar reuze mee te vallen, maar de weg ernaartoe is een heel ander verhaal. Nix snelweg-kilometers maken: de route slingerde heerlijk door diepe dalen, over glooiende heuvels en langs schilderachtige dorpjes. Het tempo lag daardoor een stuk lager, maar dat maakte de tocht juist zo prachtig. Het was een reis waarin het onderweg zijn minstens zo mooi was als de bestemming.

Rond de klok van twaalf draaiden we het terrein van Kampeerterrein Oosterberg op. Eenmaal op de plek wisten we meteen dat we niet beter hadden kunnen wensen: wat een uitzicht! We keken zo uit over de groene Schuttersweide van Schutterij St. Paulus.

De caravan stond snel op z’n plek, de stoelen werden uitgeklapt en met een diepe zucht van tevredenheid konden we achterover leunen. Kijkend over het Limburgse heuvellandschap kon het grote nagenieten van deze afwisselende vakantie echt beginnen. 

151 kilometer gereden

Maandag 14 september: Het ontdekken van een voor ons nieuw stukje van het Müllerthal – ook wel Klein Zwitserland genoemd – bleek een schot in de roos! Dit keer lieten we de bekendere paadjes links liggen en kozen we voor het ruige noordwesten van de regio, met als startpunt het sprookjesachtige gebied rond Beaufort.

Vanaf de start bij Beaufort doken we direct het dichte groen in, waar het pad ons meenam langs de kabbelende Haupeschbaach. Dit deel van het Mullerthal heeft een heel eigen, mystieke sfeer. We wandelden over kronkelende paadjes, over houten bruggetjes en langs metershoge zandsteenrotsen, het kletterende water van de beek en het zonlicht dat gefilterd door de bladeren viel, maar ook een miezerige regenbui maakten het een wandeling om stil van te worden.

Het was ontzettend verfrissend om een stuk van de regio te verkennen dat we nog niet kenden. Zo zie je maar dat, hoe vaak je ook in een gebied komt, er altijd weer nieuwe, verborgen parels te ontdekken vallen. Een prachtige tocht door een van de meest romantische en groenste valleien van Luxemburg!

50 kilometer gereden

Zondag 13 september: Een herkenbare dag vol vertrouwde paadjes en herinneringen! Vandaag kozen we voor een nostalgische reis door de tijd. Sommige plekken zijn zó mooi dat ze het verdienen om opnieuw bezocht te worden, dus pakten we de auto en kozen we koers richting het schilderachtige Vianden.

Eenmaal aangekomen de klim naar boven, richting het Ourblick Mountain Chalet. Het blijft indrukwekkend om neer te kijken op het dal van de Our, de kronkelende rivier en het iconische kasteel van Vianden dat trots boven het stadje troont. Vanaf dit punt is het uitzicht simpelweg adembenemend. Het is de ideale plek om even stil te staan, het uitzicht in je op te nemen en oude herinneringen op te halen aan eerdere keren dat we hier stonden.

Na een fijne pauze en een ontspannen wandeling naar beneden, wandelden we voldaan terug naar de auto. Het was misschien een ‘herhaalde’ dag uit het verleden, maar wel eentje die bewijst dat vertrouwde klassiekers nooit vervelen!

25 kilometer gereden

Zaterdag 12 september: Wat een fantastisch en hilarisch misverstand! Om 9:30 uur lieten we Speyer achter ons, met als eindbestemming het dorpje Bollendorf. Mijn gedachte achter deze locatie was heel simpel: vorig voorjaar stonden we in Wallendorf, en aangezien Bollendorf zo’n 10 kilometer verderop ligt, leek het me leuk om dit keer een heel andere omgeving te verkennen. Verschil moet er immers zijn!

Exact om 13:00 uur draaiden we Camping du Rivage op. De plek was snel gevonden, de caravan werd vlot op z’n plek gezet en niet veel later reden we al naar Diekirch voor de nodige boodschappen. Bij terugkomst, toen alle spullen netjes op hun plek stonden, was het hoog tijd voor de beloning: de borrel ging open en het genieten kon beginnen.

Terwijl we daar zo zaten met een drankje in de hand, keek Alex eens goed om zich heen. Hij tuurde naar de overkant, bekeek de omgeving nog eens kritisch en zei opeens vol overtuiging dat hij hier vorig jaar ook al eens was geweest. “Dat kan helemaal niet!” riep ik meteen. Onze camping van vorig jaar lag immers een kilometer of tien verderop!

Er ontstond een heuse, verhitte discussie. Ik was er immers voor de volle honderd procent van overtuigd dat we ergens heel anders stonden. De telefoons en kaarten werden er uiteindelijk bij gepakt om het gelijk aan te tonen…

Wat bleek? Alex had gelijk. De camping van vorig jaar lag helemaal niet 10 kilometer verderop. Sterker nog: hij lag krap 200 meter van ons vandaan, aan de exacte overkant van de rivier de Sauer! Zoveel moeite gedaan voor een ‘andere omgeving’, om uiteindelijk op een steenworp afstand van onze oude plek te belanden. Met een extra ingeschonken glas borrelden we vrolijk verder.

261 kilometer gereden

Vrijdag 11 september: Om 9:00 uur startten we de motor voor een lange rit naar het noorden. De route voerde ons eerst over de iconische Fernpass. Het doel van vandaag was helder: zover mogelijk naar het noorden komen en onderweg wel zien waar we zouden neerstrijken voor de nacht.

Uiteindelijk vonden we een plekje in Speyer, een historisch stadje in de deelstaat Rijnland-Palts, direct gelegen aan de Rijn in het zuiden van Duitsland. Om 16:20 uur draaiden we daar het terrein op. Een flinke rij dag achter de rug, maar wel weer een enorme stap dichter bij huis.

De recensies over de camping beloofden vooraf niet veel goeds; de negatieve ervaringen voerden online de boventoon. Luxe hoefde je hier inderdaad niet te verwachten en stonden de douches gewoon in een container. Maar eerlijk is eerlijk: de kampeerplekken vielen reuze mee, en de eigenaar ontving ons uiterst vriendelijk en behulpzaam. Soms pakt een ‘slechte’ camping in de praktijk prima uit voor een tussenstop.

’s Avonds pakten de fietsen en zochten het pad langs de Rijn op om een heerlijk stukje stroomopwaarts te trappen. Met de wetenschap dat de camping voor morgen al gereserveerd is en we daar vanaf 13:00 uur terecht kunnen, sluiten we voldaan de dag af. 

410 kilometer gereden

Donderdag 10 september: Gisteren aan meneer agent nog wel gevraagd, hoe we dan wel bij de Zugspitze moesten komen en van daaruit verder naar het noorden. Hij heeft dat vriendelijk uitgelegd, omdat deze weg ook door een pas gaat met bochten en grote hoogtes, zijn we vandaag op verkenning gegaan hoe deze weg is te rijden. en dat viel erg mee en is te doen met de caravan. 

Bij de Zugspitze aangekomen zijn we niet met de gondel naar boven gegaan omdat de bewolkt was, misschien boven aangekomen  erg zonnig maar dan kijk je wel tegen de bewolking aan en zie je de dalen niet. 

Waar we wel uitzicht hebben is rondje om het meer via de Eibsee-Rundweg. De 7,5 km lange Eibsee-Rundweg hebben we 6,59 kilometer in 1:36 kilometer gelopen. 

De Eibsee ronde lopen is absoluut een uitstapje waard. 

Terug hebben we de route van de beruchte Zirler Bergstraße gereden, maar dan van boven naar beneden, het was een lange weg naar beneden die bijna over de hele route een helling 16 procent heeft. We mogen wel dankbaar zijn  dat meneer de agent ons heeft toegestuurd, het was anders een hele pittige klim geworden. 

154 kilometer gereden

Woensdag 9 September: Vlak voor tienen stapten we vol goede moed in de auto, op weg naar de Zugspitze. Met zijn 2.962 meter is dit de hoogste berg van Duitsland – absoluut een plek die we een keer gezien moesten hebben. De route was uitgestippeld en voor de komende nacht hadden we onderweg alvast een camping uitgezocht.

Google Maps nam de navigatie over en loodste ons net voorbij Innsbruck direct de beruchte Zirler Bergstraße op. Wat we op dat moment nog niet scherp hadden, is dat deze weg een extreme stijging heeft tot wel 16 procent. Vanwege die steile helling is de route streng verboden voor caravans zwaarder dan 750 kilo en vrachtwagens boven de 7,5 ton.

De waarschuwingsborden zagen we weliswaar staan, maar ja: niet ver daar vandaan liggen immers talloze campings, dus hoe moet je er anders komen? Bovendien reden we de berg al op, en midden op een steile weg keren met een caravan is simpelweg onmogelijk. Onderweg naar boven kwamen we weliswaar nog een keerpunt tegen, maar met een stijgingspercentage van 16 procent vliegt de snelheid erin en moet de motor zo hard trekken dat je zo’n plek voorbij bent voordat je er erg in hebt.

Bij de eerste de beste scherpe bocht met een ruime parkeerplaats stond meneer de agent al klaar. Naast zijn opvallende politieauto stond hij energiek naar ons te zwaaien. De eerste gedachte was meteen: dit gaat geld kosten…

In ons allerbeste Duits deden we ons verhaal bij de agent  een opvallend jonge man met een vriendelijke glimlach en onschuldige ogen. We legden rustig uit waar we heen moesten, waarom we deze weg hadden gepakt en dat we simpelweg niet meer veilig konden keren nadat we de borden zagen. Legitimatie, rijbewijzen en de kentekenbewijzen van zowel de auto als de caravan moesten tevoorschijn gehaald worden.

Nadat alle gegevens netjes waren geregistreerd, viel de schade gelukkig mee: een boete van 25 euro, maar dan wel direct betalen. Op de ruime parkeerplaats konden we de combinatie omdraaien en begonnen we aan de afdaling terug naar beneden. Een avontuur én een wijze les rijker vervolgden we onze weg naar de Zugspitze! 

Waar moesten we nu heen, veel zin om ver te rijden naar een andere camping hebben we niet meer en het is al laat in de middag. Niet ver hier vandaan lag de camping waar we vorige week vier dagen hebben gestaan. Deze is dan wel flink aan de prijs maar we hebben nu onze rust nodig en wel twee dagen.

223 kilometer gereden

Dinsdag 8 December: Toch nog een beetje het gevoel krijgen van de klim naar de Karlsbaderhütte zijn we toch met de auto naar de parkeerplaats voor,  Dolomitenhütte en daar aan de wandeling begonnen maar nu tot de Instein-Alm en de Gedenkkapelle . 

De kapel ligt prachtig verscholen in het ruige berglandschap van de Lienzer Dolomieten. De kapel is gebouwd als een gedenkkapel (“Gedenkkapelle”). In de Alpen Regio’s worden dergelijke kapellen vaak opgericht ter nagedachtenis aan in de bergen omgekomen klimmers en lokale bewoners, of als dankbetuiging voor bescherming tegen onheil (zoals lawines of oorlogen)

De Klok: Een bijzonder kenmerk van deze specifieke kapel is de aanwezige luidklok. Wandelaars die de kapel bezoeken luiden deze klok vaak kort als traditie. Alex luid de klok ter nagedachtenis aan zijn zus Scilla

Het geluid van de klok galmt helder door het dal en is doorgaans zelfs te horen voor klimmers die metershoog in de omliggende steile rotswanden hangen

25 kilometer gereden

Maandag 7 september: Vandaag was zo’n heerlijke waarop niks moet.

De ochtend begon met een ritje door Lienz, omgeven door de imposante bergen van Oost-Tirol. reden we richting de Schlossberg voor een bezoek aan Burg Bruck. Het middeleeuwse kasteel lag er prachtig bij tussen het groen. Een rustige wandeling rond het kasteelcomplex  of eigenlijk slenteren over bospaden, genieten van de schaduw van de oude bomen 

Op de terugweg naar het centrum zorgde de Action voor een grappige vlaag van herkenning. Stap je in Oostenrijk een winkel binnen, sta je alsnog in exact hetzelfde gangpad als thuis, tussen de bekende schappen en vertrouwde koopjes. 

Daarna doorgereden naar de Hofer—de Oostenrijkse Aldi—om de kofferbak te vullen met de nodige boodschappen voor de rest van de dag.

De rest van de middag en avond stond volledig in het teken van de kunst van het luieren. Met de benen omhoog voor caravan, 

39 kilometer gereden

Zondag 6 september: Om 8:55 vertrokken  en via de Felbertauernstraße gereden die door de Oostelijke Alpen loopt. Het is een verbindingsweg tussen de regio’s Oost-Tirol en Salzburg. De weg loopt door het Felbertauern-gebergte en biedt een schilderachtige route met prachtige uitzichten op de omliggende bergen. Onderweg een tussenstop met een mooi zicht op de Alphen. Om 12:40 reden we de camping Seewiese aan de Tristachersee op. Wel even aan het klooien geweest om een vlakke ondergrond te vinden voor de caravan. Met nog een hele middag voor de boeg waar we van konden genieten. Een kleine wandeling langs de Tristachersee om even verkoeling te zoek in het heldere water. Luieren in het zonnetje. 

229 kilometer gereden

Zaterdag 5 september: Vandaag alleen de boodschappen gedaan en Alex is begonnen met het poetsen van de caravan. In de ochtend een bui de rest van de dag droog en meest bewolkt. 

13 kilometer gereden

Vrijdag 4 september: Via Innsbruck naar Mutters gereden en daar met de Muttereralm Bergbahn

99 kilometer gereden

Donderdag 3 september: In de ochtend het logboek bijgewerkt. Om 12:00 rijden we de bergen in en hebben we een ronde om de Weißensee gelopen, hier loop je letterlijk tussen de paarden en Koeien. De weg terug naar de camping liep niet vlekkeloos, hoe het ook gebeurt is google stuurde ons verder weg van de Camping. 

110 kilometer gereden

Woensdag 2 september: De Camping in Schiltach verlaten om 8:50, langs het noorden van de Bodem zee gereden en al snel doemen de bergen van oostenrijk op.. Een weg die wij in Oostenrijk nog niet eerder hebben gereden. Heel veel lange tunnels hebben we gepasseerd, waarvan de langste 14 kilometer was. Qua kilometers viel de reis mee, toch een lange reisdag, om 15:30 reden we de camping Sonnenplateau Gerhard Hof op.

345 kilometer gereden